San Juan de Gaztelugatxe …

Om deze plek te bezoeken dien je vooraf online een tijdslot te reserveren. Er geldt namelijk een bezoekerslimiet van 1.462 personen per dag. Omdat de ochtend reeds zo goed als volzet was bezochten we vooraf een aantal dorpen in de buurt.

Ea

Of het Venetië van Biskaje. Klein maar schattig. De huizen liggen er langs de rivier Ea, die midden door het dorp stroomt. Om van de ene kant naar de andere kant van het dorp te lopen kan je één van de vier bruggen gebruiken. Voorts is er een kleine vissershaven waar de boten bij laagtij op het droge liggen.

Elanxtobe

De huizen in dit dorp zijn gebouwd op de helling van Kaap Ogoño. De straten die naar het bovenste gedeelte van het dorp leiden zijn dan ook serieuze kuitenbijters.

Omdat de straten zo smal zijn en grote voertuigen zoals bussen zich niet kunnen keren in de straten werd er een draaiplatform aangelegd (zie laatste foto onder). Jammer genoeg hebben we deze curiositeit niet aan het werk gezien.

Bermeo

San Juan de Gaztelugatxe maakt deel uit van de stad Bermeo. Alvorens naar San Juan door te rijden brachten we nog een blitzbezoek aan Bermeo zelf.

Blitz omdat ik had gelezen dat het niet altijd even eenvoudig is om parkeerplaats te vinden aan bij San Juan. Ik wou dus het zekere voor het onzekere nemen. Uiteindelijk lukte dat parkeren vrij vlot mits een kleine bijdrage van 3,50€.

San Juan de Gaztelugatxe

San Juan de Gaztelugatxe is met het vasteland verbonden door middel van een stenen brug en een landtong gevormd door twee grote bogen. De brug gaat over in een smal pad met 241 treden dat zigzagt van de ene naar de andere kant tot aan de top waar zich een kapel bevindt.

De trappen op zich zijn heel goed te doen, het lastigste stuk is het stuk tussen de parking en de stenen brug. Dat gaat bij het terugkeren stevig bergop maar intussen zijn wij zo een geoefende wandelaars dat dit vanzelf ging ;-).

Wanneer je de top bereikt, zal je op de voorgevel van de kerk een bel zien.

Sinds de middeleeuwen is de plek een bedevaartsoord. De route is aangelegd als een kruisweg, gemarkeerd met 14 stations. Volgens de legende landde Sint-Jan de Doper op Bermeo. Hij bereikte het eilandje in drie stappen, waarbij hij bij elke stap een voetafdruk achterliet, de laatste op de top van het eiland, en waarop hij de kluizenaarswoning liet bouwen. De Baskische traditie beveelt aan om na de zware klim drie keer de bel van het heiligdom te luiden (een getal afgeleid van het aantal treden dat de heilige nam) terwijl hij een wens deed. De oorsprong van de traditie was het verjagen van boze geesten.

Ook de arrantzales of vissers (in het Baskisch) hechten veel belang aan deze plaats. Zo bevinden zich in de kapel votiefoffers van zeelieden die gered zijn van de zee, modellen van boten als offers en schilderijen die boten voorstellen die op het punt staan te vergaan. Om je een idee te geven van het belang ervan: wanneer vissersboten uit Bermeo tegenwoordig de zee op gaan om tonijn te vangen, maken ze meestal een aantal bochten naar bak- en stuurboord, zodat de heilige hen geluk zal brengen bij hun werk.

De kapel zelf valt niet te bezoeken. Buiten uitpuffen en geniet van het uitzicht valt er dus niets te beleven eenmaal je boven bent.